Karmakarışık içim...Kapıya yakın oturmak...En azından aklım kapıda. Belki henüz kapının ardına geçemedi, henüz kapıyı aşamadım belki. Ama kapı hemen sol yanımda işte. Bense değilmiş gibi davranmaya devam ediyorum.

Adımın bir önemi yoktu, tadımın, tenimin izinin, parmağımın ucunun, ruhumun başladığı ve uzandığı yerin... Beni, ben olarak kabul edemezdi kimse. Kimseyi de ben kendime katmadan kabul edemezdim. Yani kimseyi kendi olarak alamazdım bedenime. Benden öte değil, benle başlardı herşey...